برای بیرون کشیدن نکتهٔ قابل استفاده از یادداشت شلوغ جلسه، اول باید نوشتهها را از حالت «ثبت کلمهبهکلمه» به سه دستهٔ عملی تبدیل کنید: تصمیمها، کارهای بعدی و سؤالهای باز. این کار کمک میکند از بین جملههای پراکنده، فقط چیزهایی را نگه دارید که یا تصمیم را روشن میکنند، یا کار مشخصی میسازند، یا نشان میدهند هنوز چه چیزی نامعلوم است.
اول یادداشت را به سه سبد تقسیم کنید
هر خط از یادداشت جلسه معمولاً یکی از این سه معنا را دارد:
- تصمیم: چیزی که دربارهاش جمعبندی شده است.
- کار بعدی: کاری که باید انجام شود، با مسئول و زمان.
- سؤال باز: چیزی که هنوز روشن نشده و باید پیگیری شود.
اگر یک جمله در هیچکدام از این سه دسته جا نمیگیرد، احتمالاً فقط جزئیات حاشیهای است و برای خلاصهٔ کاربردی لازم نیست نگهش دارید.
چطور تشخیص بدهید هر جمله به کدام بخش میرود
از خودتان سه سؤال بپرسید:
- آیا این جمله میگوید چه چیزی قطعی شد؟
اگر بله، آن را در بخش تصمیمها بگذارید. - آیا این جمله کاری را مشخص میکند که باید بعداً انجام شود؟
اگر بله، آن را به کارهای بعدی منتقل کنید. - آیا این جمله نشان میدهد چیزی هنوز جواب ندارد؟
اگر بله، آن را در سؤالهای باز بنویسید.
این روش بهجای اینکه یادداشت را از نو بنویسید، کمک میکند معنی آن را استخراج کنید.
مثال آموزشیِ کامل
اگر در جلسه نوشتهاید: «بودجه محدود، تحویل تا پنجشنبه، هماهنگی با طراحی، نسخهٔ نهایی باید کوتاهتر شود»، میتوانید آن را اینطور مرتب کنید:
تصمیمها: نسخهٔ نهایی باید کوتاهتر شود.
کارهای بعدی: نسخهٔ جدید را تا چهارشنبه بفرستم و با طراحی هماهنگ کنم.
سؤالهای باز: کدام بخشها حذف شوند؟
در این مثال، عبارت «بودجه محدود» بهتنهایی هنوز تصمیم یا کار مشخصی نیست؛ اما میتواند دلیلِ کوتاهتر شدن نسخه باشد. پس لازم نیست جداگانه نگهش دارید، مگر اینکه روی تصمیم اثر مستقیم داشته باشد.
قالب سادهای که بعد از هر جلسه میتوانید پر کنید
بعد از جلسه، یادداشت را در این قالب بنویسید:
تصمیمها
- …
- …
کارهای بعدی
- چه کاری؟
- تا چه زمانی؟
- مسئول کیست؟
سؤالهای باز
- چه چیزی هنوز معلوم نیست؟
- چه کسی باید پاسخ بدهد؟
اگر این قالب را همیشه یکسان نگه دارید، مرور جلسههای قبلی هم سادهتر میشود.
یک اشتباه رایج
اشتباه رایج این است که همهٔ جزئیات را نگه دارید و بعد فکر کنید «فعلاً کاملتر است». در عمل، یادداشت شلوغ بهجای کمک، تصمیم را کند میکند. معیار خوب این است: اگر فرد دیگری بخواهد فقط با همین خلاصه بداند چه چیزی تصمیم شده و چه کاری باید انجام شود، باید بتواند سریع جواب را پیدا کند.
اگر بخواهید، میتوانید همین روش را برای جلسههای طولانیتر هم به کار ببرید: اول تصمیمها، بعد کارهای بعدی، بعد سؤالهای باز. در این حالت، یادداشت شما از یک متن شلوغ به یک گزارش کوتاه و قابل استفاده تبدیل میشود.


دیدگاهها ۰
نوشتن دیدگاهاولین دیدگاه را تو بنویس.